Chorobami niewidocznymi nazywane są schorzenia niemające wyraźnych, zewnętrznych objawów, ale znacząco wpływające na codzienną jakość życia pacjentów. Obejmują choroby rzadkie, neurologiczne (SM, autyzm, zespół Tourette’a), psychiczne (depresja), zaburzenia metaboliczne czy schorzenia autoimmunologiczne. Zalicza się do nich również liczne choroby genetyczne – mukowiscydozę i choroby przewlekłe. Wszystkie one – choć niewidoczne – mogą mocno zaburzać funkcjonowanie społeczne i zawodowe, jako że brak widocznych symptomów niepełnosprawności często prowadzi do niezrozumienia ze strony otoczenia. Chorym nierzadko też trudno uzyskać odpowiednią pomoc i wsparcie.

Objawy chorób niewidocznych są nietypowe, różnorodne i obejmują aspekty fizyczne oraz psychiczne. Oto kilka przykładów objawów niepełnosprawności niewidocznej:

Chroniczne zmęczenie – przy zespole przewlekłego zmęczenia (nasilone zmęczenie niezwiązane z ilością snu czy wysiłkiem fizycznym).

Ból przewlekły, którego doświadczają osoby z chorobami reumatycznymi, zespołami bólowymi czy schorzeniami neurologicznymi.

Zaburzenia układu trawiennego charakterystyczne dla choroby wrzodowej żołądka, choroby Crohna czy zespołu jelita drażliwego.

Zaburzenia poznawcze przy ADHD (zespół nadpobudliwości psychoruchowej) mogą znacząco wpływać na koncentrację, pamięć i funkcjonowanie poznawcze, mimo że nie zawsze są widoczne na pierwszy rzut oka.

Problemy z przetwarzaniem sensorycznym (wzrokowym lub słuchowym) utrudniające przetwarzanie bodźców płynących z tych zmysłów.

Zaburzenia psychiczne, czyli lęki, zaburzenia nastroju, zaburzenia osobowości charakterystyczne dla depresji, schizofrenii czy choroby afektywnej dwubiegunowej.

Zaburzenia neurologiczne typowe dla migreny, padaczki, stwardnienie rozsianego.

Istotne jest zrozumienie, że niepełnosprawność niewidoczna bywa równie uciążliwa jak niepełnosprawność widoczna. Chorzy doświadczają bólu, zmęczenia, problemów z koncentracją, a jakość ich życia jest znacznie obniżona.

Równie ważne jest uwzględnianie potrzeb takich osób w obszarach życia społecznego – edukacji, miejscach pracy, dostępie do usług zdrowotnych.